Mei is een rare maand. Hij begint met de Dag van de Arbeid. In andere landen hult men zich op deze dag in een op het socialisme geïnspireerde vlag. Hier ligt iedereen lekker uit te brakken. ‘Mei’ is echter ook de naam van een studentenpartij. Ik heb nooit begrepen waarom een studentenpartij de naam van een maand kan opeisen. En waarom ‘mei’ mei heet en niet december, of oktober. Goed, October is de naam van een academisch tijdschrift met een activistisch programma, dus die is al vergeven. Maar voor de rest lijkt de keuze uit de elf resterende maanden vrij arbitrair.

Absint 5 verscheen in april 2012. Heb je dit nummer gemist? Lees het hier.

Absint#4 kwam uit in februari 2012. Bekijk hier de digitale versie!

Afgelopen september was het zo ver voor de Faculteit der Geesteswetenschappen: het gevreesde 884-systeem werd ingevoerd. Een periode van protest is voorafgegaan, waardoor het voor velen een negatief imago kreeg. Na de afronding van het eerste semester heeft elke student het nieuwe systeem kunnen ondervinden. Dit is niet voor iedereen probleemloos verlopen, vanwege een grote herprogrammering van het onderwijs.

Toen ik zo-even door mijn kamer aan het ijsberen was, zag ik plotseling op een van de onderste planken van mijn boekenkast Literair mechaniek staan, ingeklemd tussen Taal en Taalwetenschap en Nederlandse literatuur, een geschiedenis. Mijn boekenkast zit erg vol, dus het kostte me enige moeite om het boek uit zijn benarde positie te bevrijden.

20:30

Laura van der Haar bijt het spits af. Ik noteer: ‘In het weiland steek je zwammen in de fik’ en ‘en dan kijk je naar de plek waar je later nog de geur van zou weten.’ De jury is onder de indruk van de manier waarop Laura scènes schetst. ‘Intiem en registrerend’, vindt Stitou, ‘mooie beelden, festivalkots.’ Na deze lovende woorden is het de beurt aan Josse Kok, het zachtaardige beest uit Dordrecht: ‘Je ademt wat, je kunt niet anders.’ Het publiek lacht, het kan niet anders.

14 dec 2012, 18:30

Op de Neude in Utrecht staat een standbeeld dat me nooit eerder is opgevallen. Het lijkt op een uitgemergelde haas, een anorectische eekhoorn of een holocaust-konijn. Elke week loop ik er langs, maar tot vanavond had ik er nooit goed naar gekeken. Blessed are the ignorant!
Vijf keer was ik langs dit verontrustende standbeeld gelopen, op zoek naar de Pauwstraat. De binnenstad van Utrecht leek op deze donkere decemberavond wel een simulacrum van een slecht onderhouden stalinistische dierentuin.